Prawdziwa #pokuta nie polega na płaczu, ale na zmianie
Pismo Święte:
„Wydajcie owoce godne pokuty” – Ewangelia Mateusza 3:8 (NIV)
Wiele osób kojarzy pokutę z łzami – i oczywiście smutek z powodu grzechu jest ważny. Biblia mówi nam nawet, że smutek zgodny z wolą Bożą prowadzi do pokuty (2 List do Koryntian 7:10). Ale nie same łzy mają znaczenie – liczy się to, co dzieje się po nich. Prawdziwa pokuta nie mierzy się tym, jak bardzo czujesz się załamany w danej chwili, ale tym, na ile pozwalasz Bogu przemienić swoje życie po tym wydarzeniu.
Pokuta oznacza dosłownie „zmianę umysłu”, która prowadzi do zmiany kierunku. To tak, jakbyś szedł w jedną stronę, a potem zdał sobie sprawę, że zmierzasz w złym kierunku – i zawrócił, aby pójść właściwą drogą.
Judasz płakał. Był pełen wyrzutów sumienia z powodu zdrady Jezusa – ale nie okazał prawdziwej skruchy. Piotr również gorzko płakał po zaparciu się Jezusa – ale w przeciwieństwie do Judasza, Piotr okazał skruchę i został przywrócony. Stał się odważnym głosicielem ewangelii, całkowicie zmienionym człowiekiem.
Płacz jest łatwy. Zmiana nie jest.
Łzy mogą być reakcją emocjonalną. Ale zmiana jest decyzją duchową. Prawdziwa pokuta obejmuje:
- Uznanie grzechu,
- Odrzucenie grzechu,
- I przemianę serca i zachowania.
Jan Chrzciciel powiedział: „Wydajcie owoce godne pokuty”. Innymi słowy, nie wystarczy tylko powiedzieć, że jest ci przykro – trzeba tak żyć. Odwróć się od grzechu i zwróć ku sprawiedliwości. To właśnie podoba się Bogu.
Zadaj sobie pytanie:
Czy po prostu czuję się winny, czy pozwalam Duchowi Świętemu przekonać mnie i skorygować?
Czy wciąż powtarzam ten sam grzech i uspokajam swoje sumienie łzami, czy naprawdę oddaję go Bogu i dokonuję prawdziwych zmian?
Pokuta nie jest jednorazowym wydarzeniem. Jest to codzienna postawa – serce, które jest pokorne, otwarte na naukę i zawsze gotowe do zmiany, gdy Bóg przemawia.
Ojcze Niebieski,
Przychodzimy dziś przed Ciebie nie tylko z naszymi emocjami, ale z otwartymi sercami. Dziękujemy Ci za Twoje miłosierdzie i cierpliwość. Panie, naucz nas różnicy między smutkiem tego świata a prawdziwą skruchą.
